Szansa na brak obowiązku sporządzenia dokumentacji podatkowej cen transferowych przez uczelnie

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2020 r. (sygn. akt III SA/Wa 2529/19) uchylił w całości interpretację Dyrektora KIS w zakresie występowania powiązań w rozumieniu cen transferowych, poprzez wywieranie znaczącego wpływu przez Uniwersytet Medyczny na szpital kliniczny. Wydanym przez WSA wyroku wyjaśniono, że celem regulacji dotyczących cen transferowych jest zabezpieczenie interesów Skarbu Państwa przed działaniami podatników, które polegają na stosowaniu we wzajemnych transakcjach cen odbiegających od rynkowych, po to, aby osiągnąć korzystny dla siebie rezultat podatkowy. Unormowania te chronią interesy fiskalne wierzyciela podatkowego przed „erozją” podstawy opodatkowania na skutek zawierania przez podmioty pozostające ze sobą w szczególnych związkach transakcji, których ceny odbiegają od wolnorynkowych, tj. odbiegają od cen, jakie ustaliłyby ze sobą podmioty niepowiązane. W omawianym przypadku – Uniwersytetu Medycznego oraz szpitala klinicznego – uznano, że tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca. Działalność obydwóch podmiotów oparta jest na określonych aktach prawnych, które nie pozwalają w ramach wzajemnych rozliczeń na nierynkowe transakcje. Ich celem jest realizacja celów społecznych a nie maksymalizacja zysku. Wobec tego, nie można uznać, że uczelnie współpracujące z innymi podmiotami w celach badawczych i dydaktycznych stanowią podmioty powiązane w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Samo zagadnienie dotyczące powiązań poprzez wywieranie znaczącego wpływu stanowi wielokrotnie kwestie wymagającą dogłębnej analizy, zatem uprawomocnienie wydanego orzeczenia będzie stanowić niewątpliwą korzyść dla uczelni, bowiem zniwelowanie możliwości występowania powiązań rynkowych pomiędzy uczelnią oraz podmiotami przez nią utworzonymi spowoduje brak obowiązku sporządzania dokumentacji cen transferowych…

Fotowoltaika w kosztach podatkowych

Organ podatkowy w interpretacji indywidualnej z dnia 24 marca 2021 r., Nr 0113-KDIPT2-1.4011.86.2021.1.AP, zgodził się ze stanowiskiem przedsiębiorcy uznając, że jest on uprawniony do dokonania jednorazowej amortyzacji paneli fotowoltaicznych zamontowanych na dachu budynku. Przy czym system fotowoltaiczny tak zostanie zamontowany na dachu, że w każdej chwili będzie możliwe jego rozmontowanie oraz przymocowanie w innym miejscu.   Jednorazowa amortyzacja dla małego podatnika Zgodnie z art.  22 ust. 7 ustawy o PIT podatnicy, w roku podatkowym, w którym rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 11, oraz mali podatnicy, mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych zaliczonych do grupy 3-8 Klasyfikacji, z wyłączeniem samochodów osobowych, w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnychi prawnych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości kwoty 50 000 euro łącznej wartości tych odpisów amortyzacyjnych. Zatem dla możliwości dokonania jednorazowej amortyzacji koniecznym jest: posiadanie statusu małego podatnika, nabycie środka trwałego sklasyfikowanego w grupie 3-8 Klasyfikacji Środków Trwałych, powyższy środek trwały musi zostać wprowadzony do ewidencji środków trwałych wartość inwestycji nie może przekroczyć w roku podatkowym kwoty 50.000 euro łącznej wartości tychże odpisów amortyzacyjnych, niespełnienie negatywnej przesłanki określonej w art. 22k ust. 11 ustawy o PIT. Jak wynika z  przytoczonej powyżej interpretacji podatkowej, kwestia ewentualnego demontażu środka trwałego nie ma znaczenia dla zastosowania regulacji uprawniającej małego podatnika do dokonania jednorazowej amortyzacji w świetle art. 22 ust. 7 ustawy…

Nadleśnictwo jako NIEpodatnik od nieruchomości

Nadleśnictwo jako NIEpodatnik od nieruchomości nawet przed zmianą przepisów odnoszących się do użytkowania gruntów leśnych objętych służebnością przesyłu. Spór określenia podatnika podatku od nieruchomości dla gruntów objętych służebnością przesyłu, wydawałoby się, że został definitywnie zakończony wraz z podjęciem Uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 sędziów NSA W-wa z dnia 9 grudnia 2019 r. o sygn. II FPS 3/19. Bowiem NSA w wydanej Uchwale uznał, że „przedsiębiorca przesyłowy, który zawarł z Państwowym Gospodarstwem Leśnym Lasy Państwowe umowę o ustanowienie służebności przesyłu na gruntach Skarbu Państwa, znajdujących się w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości od tych gruntów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018 r.” Ponadto, należy mieć na względzie, że ustawodawca, dostrzegając powyższy problem, zmienił dopieroz dniem 1 stycznia 2019 r. przepisy w tymże zakresie poprzez dodanie specjalnego zwolnienia podatkowego określonego w art. 1a ust. 2a pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którą to regulacją grunty takie nie podlegają podatkowi od nieruchomości w sytuacji udostępniania ich przedsiębiorcy energetycznemu. Zatem należałoby uznać, że sprawa jest zamknięta, ALE…. Pomimo zapadających wyroków sądów administracyjnych, podzielających stanowisko NSA w zakresie uznawania za podatnika podatku od nieruchomości Nadleśnictwo w stanie prawnym przed 1 stycznia 2019 r. (przykładowo: wyrok WSA w Olsztynie…

Wyrok Trybunał Sprawiedliwości UE, który dużo zmienia ws. VATu

Trybunał Sprawiedliwości UE uznał, że polskie przepisy w zakresie wykazywania podatku VAT należnego i naliczonego w dwóch różnych okresach rozliczeniowych są niezgodne z zasadą neutralności i proporcjonalności wynikającej z Dyrektywy VAT. Trybunał w wydanym wyroku podkreślił, że „artykuły 167 i 178 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi wykonanie prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) związanego z nabyciem wewnątrzwspólnotowym w tym samym okresie rozliczeniowym, w którym VAT jest należny, jest uzależnione od wykazania należnego VAT w deklaracji podatkowej, złożonej w terminie trzech miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy.” W związku z tym, należy uznać, że podatek VAT należny i naliczony z tytułu WNT powinien być rozliczany w tym samym czasie. Oznacza, że po stronie podatników nie powstanie zaległość podatkowa. Jak to wpłynie na firmy? Powyższy wyrok może stać się furtką dla podatników w odzyskaniu niesłusznie nadpłaconych odsetek. Sposób rozliczenia WNT wskazany przez TSUE zdecydowanie uprości bieżące rozliczenia WNT. Podatnicy już mają prawo niestosować przepisów dotyczących WNT niezgodnych z Dyrektywą VAT na podstawie niniejszego wyroku TSUE. Ponadto, można wysunąć przypuszczenie, że przełomowe rozstrzygnięcie TSUE znajdzie zastosowanie także w rozliczeniu importu usług.

Zaliczki dla komplementariusza bez podatku do końca roku – ważny wyrok dla bieżących reorganizacji spółek komandytowych

“Zaliczki wypłacane komplementariuszom na poczet udziału w zyskach nie podlegają opodatkowaniu.” – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2020 r. sygn. akt II FSK 2048/18 W niedawnym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny przyjął niezwykle korzystne stanowisko. Dotyczy ono komplementariuszy spółki komandytowo-akcyjnej otrzymujących w trakcie roku zaliczki na poczet udziału w zyskach. Wyrok zapadł w stanie prawnym przed zmianami, które dotknęły spółki komandytowe od początku 2021 r. Pomimo tego, może on mieć ogromne znaczenie dla komplementariuszy, którzy obecnie rozważają różne strategie prowadzenia spółki komandytowej. W spornej sprawie spółka w ramach uzyskiwanego zysku wypłacała w trakcie roku komplementariuszom spółki zaliczki z bieżących środków obrotowych. Ich wysokość była zawsze zgodna z proporcjami obowiązujących pomiędzy komplementariuszami. Spółka postanowiła zadać pytanie Dyrektorowi KIS dotyczące tego, czy jako płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego powinna opodatkować wypłacane zaliczki na poczet zysku. Spółka była bowiem zdania, że wypłacone zaliczki nie podlegają opodatkowaniu. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Z zaprezentowanym stanowiskiem nie zgodził się Dyrektor KIS oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził jednak, że w spornej sprawie to spółka ma racje. Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym orzeczeniu wyjaśnił, że spółka aby mogła wywiązać się z obowiązków płatnika, musi najpierw obliczyć kwotę podatku, którą powinna zapłacić. W momencie wypłaty zaliczek na poczet zysku nie wiadomo, jaki będzie finalny dochód (strata). Dokonanie takiej kalkulacji określającej wysokość podatku CIT jest możliwe dopiero po zakończeniu…

Faktoring – opublikowano długo wyczekiwaną interpretację ogólną

Ministerstwo Finansów opublikowało wyczekiwaną interpretację ogólną dotyczącą umów faktoringu. Dokument z dnia 15 lutego 2021 roku nr DD5.8201.11.2020 wyjaśnia zasady ustalania wysokości kosztów uzyskania przychodu w przypadku zbycia wierzytelności w ramach umowy faktoringu.  Zaprezentowane w niej stanowisko bez wątpienia można uznać za krok we właściwą stronę. Umowa faktoringu odrębną operacją gospodarczą Dotychczasowa praktyka, nie wskazywała na konkretny charakter transakcji faktoringu. Sama kategoryzacja transakcji przysparzała wielu wątpliwości co do tego czy faktoring stanowi kontynuację pierwotnej transakcji sprzedaży towarów lub świadczenia usługi, czy też jako odrębne zdarzenie gospodarcze Minister Finansów ostatecznie zdefiniował odpłatne zbycie wierzytelności jako odrębną transakcję – „(…) odpłatne zbycie przez podatnika podatku dochodowego wierzytelności wynikającej z dokonanej wcześniej przez takiego podatnika na rzecz podmiotu trzeciego (dłużnika) sprzedaży towarów lub usług stanowi odrębną od wskazanej sprzedaży towarów lub usług operację gospodarczą, wywołującą po stronie zbywcy wierzytelności skutki w podatku dochodowym w postaci wystąpienia przychodu oraz kosztów uzyskania przychodu.” Sprzedaż wierzytelności nie skutkuje zatem spłatą pierwotnej wierzytelności przez dłużnika, lecz prowadzi jedynie do zmiany podmiotu, wobec którego dłużnik jest zobowiązany do zapłaty. Sposób ustalenia kosztu uzyskania przychodu ze zbycia wierzytelności Minister Finansów w interpretacji szczegółowo określił tryb postępowania przy ustaleniu kosztu uzyskania przychodu ze zbycia wierzytelności. Ostatecznie stwierdził, że kosztem podatkowym jest nominalna wartość wierzytelności w kwocie brutto (tj. z uwzględnioną w wartości wierzytelności kwotą podatku VAT) – „(…) faktorant – dokonując zbycia takiej wierzytelności na rzecz faktora za 100% jej…

WordPress Theme built by Shufflehound. TAX-ES 2020 ®  Polityka Prywatności