Szansa na brak obowiązku sporządzenia dokumentacji podatkowej cen transferowych przez uczelnie

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2020 r. (sygn. akt III SA/Wa 2529/19) uchylił w całości interpretację Dyrektora KIS w zakresie występowania powiązań w rozumieniu cen transferowych, poprzez wywieranie znaczącego wpływu przez Uniwersytet Medyczny na szpital kliniczny. Wydanym przez WSA wyroku wyjaśniono, że celem regulacji dotyczących cen transferowych jest zabezpieczenie interesów Skarbu Państwa przed działaniami podatników, które polegają na stosowaniu we wzajemnych transakcjach cen odbiegających od rynkowych, po to, aby osiągnąć korzystny dla siebie rezultat podatkowy. Unormowania te chronią interesy fiskalne wierzyciela podatkowego przed „erozją” podstawy opodatkowania na skutek zawierania przez podmioty pozostające ze sobą w szczególnych związkach transakcji, których ceny odbiegają od wolnorynkowych, tj. odbiegają od cen, jakie ustaliłyby ze sobą podmioty niepowiązane. W omawianym przypadku – Uniwersytetu Medycznego oraz szpitala klinicznego – uznano, że tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca. Działalność obydwóch podmiotów oparta jest na określonych aktach prawnych, które nie pozwalają w ramach wzajemnych rozliczeń na nierynkowe transakcje. Ich celem jest realizacja celów społecznych a nie maksymalizacja zysku. Wobec tego, nie można uznać, że uczelnie współpracujące z innymi podmiotami w celach badawczych i dydaktycznych stanowią podmioty powiązane w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Samo zagadnienie dotyczące powiązań poprzez wywieranie znaczącego wpływu stanowi wielokrotnie kwestie wymagającą dogłębnej analizy, zatem uprawomocnienie wydanego orzeczenia będzie stanowić niewątpliwą korzyść dla uczelni, bowiem zniwelowanie możliwości występowania powiązań rynkowych pomiędzy uczelnią oraz podmiotami przez nią utworzonymi spowoduje brak obowiązku sporządzania dokumentacji cen transferowych…

Nadleśnictwo jako NIEpodatnik od nieruchomości

Nadleśnictwo jako NIEpodatnik od nieruchomości nawet przed zmianą przepisów odnoszących się do użytkowania gruntów leśnych objętych służebnością przesyłu. Spór określenia podatnika podatku od nieruchomości dla gruntów objętych służebnością przesyłu, wydawałoby się, że został definitywnie zakończony wraz z podjęciem Uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 sędziów NSA W-wa z dnia 9 grudnia 2019 r. o sygn. II FPS 3/19. Bowiem NSA w wydanej Uchwale uznał, że „przedsiębiorca przesyłowy, który zawarł z Państwowym Gospodarstwem Leśnym Lasy Państwowe umowę o ustanowienie służebności przesyłu na gruntach Skarbu Państwa, znajdujących się w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości od tych gruntów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018 r.” Ponadto, należy mieć na względzie, że ustawodawca, dostrzegając powyższy problem, zmienił dopieroz dniem 1 stycznia 2019 r. przepisy w tymże zakresie poprzez dodanie specjalnego zwolnienia podatkowego określonego w art. 1a ust. 2a pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którą to regulacją grunty takie nie podlegają podatkowi od nieruchomości w sytuacji udostępniania ich przedsiębiorcy energetycznemu. Zatem należałoby uznać, że sprawa jest zamknięta, ALE…. Pomimo zapadających wyroków sądów administracyjnych, podzielających stanowisko NSA w zakresie uznawania za podatnika podatku od nieruchomości Nadleśnictwo w stanie prawnym przed 1 stycznia 2019 r. (przykładowo: wyrok WSA w Olsztynie…

Wyrok Trybunał Sprawiedliwości UE, który dużo zmienia ws. VATu

Trybunał Sprawiedliwości UE uznał, że polskie przepisy w zakresie wykazywania podatku VAT należnego i naliczonego w dwóch różnych okresach rozliczeniowych są niezgodne z zasadą neutralności i proporcjonalności wynikającej z Dyrektywy VAT. Trybunał w wydanym wyroku podkreślił, że „artykuły 167 i 178 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi wykonanie prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) związanego z nabyciem wewnątrzwspólnotowym w tym samym okresie rozliczeniowym, w którym VAT jest należny, jest uzależnione od wykazania należnego VAT w deklaracji podatkowej, złożonej w terminie trzech miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy.” W związku z tym, należy uznać, że podatek VAT należny i naliczony z tytułu WNT powinien być rozliczany w tym samym czasie. Oznacza, że po stronie podatników nie powstanie zaległość podatkowa. Jak to wpłynie na firmy? Powyższy wyrok może stać się furtką dla podatników w odzyskaniu niesłusznie nadpłaconych odsetek. Sposób rozliczenia WNT wskazany przez TSUE zdecydowanie uprości bieżące rozliczenia WNT. Podatnicy już mają prawo niestosować przepisów dotyczących WNT niezgodnych z Dyrektywą VAT na podstawie niniejszego wyroku TSUE. Ponadto, można wysunąć przypuszczenie, że przełomowe rozstrzygnięcie TSUE znajdzie zastosowanie także w rozliczeniu importu usług.

Faktoring – opublikowano długo wyczekiwaną interpretację ogólną

Ministerstwo Finansów opublikowało wyczekiwaną interpretację ogólną dotyczącą umów faktoringu. Dokument z dnia 15 lutego 2021 roku nr DD5.8201.11.2020 wyjaśnia zasady ustalania wysokości kosztów uzyskania przychodu w przypadku zbycia wierzytelności w ramach umowy faktoringu.  Zaprezentowane w niej stanowisko bez wątpienia można uznać za krok we właściwą stronę. Umowa faktoringu odrębną operacją gospodarczą Dotychczasowa praktyka, nie wskazywała na konkretny charakter transakcji faktoringu. Sama kategoryzacja transakcji przysparzała wielu wątpliwości co do tego czy faktoring stanowi kontynuację pierwotnej transakcji sprzedaży towarów lub świadczenia usługi, czy też jako odrębne zdarzenie gospodarcze Minister Finansów ostatecznie zdefiniował odpłatne zbycie wierzytelności jako odrębną transakcję – „(…) odpłatne zbycie przez podatnika podatku dochodowego wierzytelności wynikającej z dokonanej wcześniej przez takiego podatnika na rzecz podmiotu trzeciego (dłużnika) sprzedaży towarów lub usług stanowi odrębną od wskazanej sprzedaży towarów lub usług operację gospodarczą, wywołującą po stronie zbywcy wierzytelności skutki w podatku dochodowym w postaci wystąpienia przychodu oraz kosztów uzyskania przychodu.” Sprzedaż wierzytelności nie skutkuje zatem spłatą pierwotnej wierzytelności przez dłużnika, lecz prowadzi jedynie do zmiany podmiotu, wobec którego dłużnik jest zobowiązany do zapłaty. Sposób ustalenia kosztu uzyskania przychodu ze zbycia wierzytelności Minister Finansów w interpretacji szczegółowo określił tryb postępowania przy ustaleniu kosztu uzyskania przychodu ze zbycia wierzytelności. Ostatecznie stwierdził, że kosztem podatkowym jest nominalna wartość wierzytelności w kwocie brutto (tj. z uwzględnioną w wartości wierzytelności kwotą podatku VAT) – „(…) faktorant – dokonując zbycia takiej wierzytelności na rzecz faktora za 100% jej…

E-faktury już od 1 października 2021 r.

Projekt z dnia 1 lutego 2021 r. ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw jest na etapie opiniowania (opublikowany 5 lutego 2021 r.). Jakie zmiany przewiduje? Nowelizacja ustawy zakłada możliwość wystawiania faktur ustrukturowanych jako jednej z dopuszczalnych form dokumentowania transakcji. Początkowo pojawi się ona jako uzupełnienie jeszcze funkcjonujących tradycyjnych form w postaci papierowej oraz dopuszczalnych faktur elektronicznych. Przy czym powyższe faktury będą wystawiane i otrzymywane przez podatników za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur (tzw. KSeF). Dzięki tej zmianie każdy podatnik uzyska możliwość wystawienia faktury z wykorzystaniem wzoru dostępnego na elektronicznej platformie usług administracji publicznej. Czy e-faktury to same korzyści dla podatnika? Fundamentalną zaletą dla podatników, chcących korzystać z nowego rozwiązania, będzie możliwość otrzymania szybszego zwrotu podatku VAT. Nowelizacja zakłada, że organ podatkowy będzie miał musiał to zrobić w ciągu 40 dni. Ponadto, przewiduje się zwolnienie z obowiązku przesyłania na żądanie organów podatkowych Jednolitego Pliku Kontrolnego dla faktur, tj. konieczności wynikającej z treści art. 193a §1 ustawy – Ordynacja podatkowa. Jednocześnie należy podkreślić, że e-faktury będą przechowywane w KSeF przez okres 10 lat, licząc od końca roku, w którym zostały wystawione. W przypadku upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego po tym okresie – nastąpi wydłużenie okresu do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Nowelizacja zakłada jeszcze jeden istotny zapis. W przypadku otrzymania przez nabywcę towaru lub usługi od kontrahenta faktury korygującej zmniejszającej podstawę opodatkowania…

Mechanizm podzielonej płatności w sprzedaży usług serwisowych

Obowiązek wystawiania faktur z adnotacją „mechanizm podzielonej płatności” występuje, jeżeli łącznie spełnione są warunki określone w art. 106e ust. 1 pkt 18 a ustawy o VAT, tj.: faktura dokumentuje transakcję na kwotę brutto przekraczającą 15.000 zł (lub jej równowartość), faktura dokumentuje dostawę towarów lub świadczenie usług, wymienionych w załączniku nr 15 do ustawy o VAT, faktura dokumentuje sprzedaż na rzecz podatnika.  W jakiej sytuacji nie trzeba stosować mechanizmu podzielonej płatności pomimo pozornego spełnienia powyższych warunków? W wydanej dnia 14 stycznia 2021 r. interpretacji indywidualnej (nr 0113-KDIPT1-2.4012.790.2020.1.KT) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stoi na stanowisku, że jeżeli przedmiotem sprzedaży jest wyłącznie usługa serwisowa, a do jej wykonania zostały wykorzystane towary wymienione w załączniku nr 15 do ustawy o VAT w wysokości powyżej 15.000 zł, wówczas nie należy sztucznie wyodrębniać na fakturze dostawy tychże towarów oraz stosować do transakcji mechanizmu podzielonej płatności. W tej bowiem sytuacji, to usługa serwisowa jest przedmiotem transakcji, nie sprzedaż części samochodowych.  Organ ww. interpretacji wskazał bowiem, że na fakturze dokumentującej świadczenie usług nie powinny figurować jako przedmiot sprzedaży towary zużyte przy jej świadczeniu, jeśli nie były one przedmiotem odrębnej sprzedaży tylko elementem świadczenia kompleksowego. W ocenie Organu ujęcie na fakturze, poza usługą serwisową, tychże towarów sugeruje natomiast, że przedmiotem sprzedaży były dwa odrębne świadczenia – nie jedno kompleksowe. Czy sprzedaż zespołu towarów i/lub usług zawsze wyłącza konieczność stosowania “mechanizmu podzielonej płatności”? Nie zawsze. Przykładowo, zakup zestawu w McDonald’ s nie stanowi świadczenia złożonego,…

WordPress Theme built by Shufflehound. TAX-ES 2020 ®  Polityka Prywatności